درمان اعتياد نيازمند تلاش و پيگيري مداوم است. خانواده در روند درماني شخص خواهان رهايي نقش سازنده و تاثير گذاري دارد


اعتياد يك عادت نيست بلكه يك بيماري است كه از جايگزين كردن مواد افيوني بيروني بجاي مواد طبيعي در بدن بوجود مي آيد . و چون خودخواسته و در شروع از روي هوي و هوس و لذت جوئي بوده است ، نه تنها خانواده و اطرافيان بلكه خود شخص مصرف كننده هم باور ندارند كه در پي استفاده مكرر جسم و روان او از تعادل طبيعي خارج گرديده است .

افراد درگير با اعتياد معمولاَ حاضر به پذيرش اين بيماري نيستند و براي پاسخ به سوالات خود دلايلي دارند كه معمولاَ يكسان است . مثلاَ مي پرسند مگر مي شود كسي با دست خودش به سراغ اين بيماري رفته و به جان بخرد ؟ و يا ماده اي كه خودش نقش آرام كننده و درمان كننده داشته است چگونه سبب بيماري مي گردد ؟

و يا ماده جادوئي كه خود نشئگي آور بوده چرا بايد عوارض مصرف نكردن آن خماري و كسالت و بي حالي باشد ؟
و يا در صورت عدم استفاده از مواد مخدر چرا نبايد شخص حالت طبيعي يك فرد معمولي را داشته باشد ؟
و سوالاتي از اين دست كه اغلب توجيح است و باعث گمراهي مي گردد .

به نظر مي رسد كنكاش در تجربيات افرادي كه اين مراحل را طي نموده اند مي تواند راهگشاي بسياري از جمله جوانان كنجكاو و خانواده هاي آنها در زمينه پيش گيري و مقابله با معضل اعتياد باشد .

فردي كه به قصد تفريح و سرگرمي و لذت جوئي به دنبال مصرف مواد رفته بدون شك با جذابيتي كه مواد دارد پس از مدتي گرفتار خواهد شد و با عوارضي مثل بهم ريختگي ، عدم تعادل ، افسردگي و بهم ريختگي ، خود و خانواه را دچار مشكل مي كند . پس اولين انتظاري كه از وي مي رود اينكه هر چه سريع تر مصرف مواد را قطع نمايد كه عادي هم به نظر مي آيد . مي پرسند چرا بايد يك نفر به خاطر خوش گذراني باعث اين همه مشكلات باشد ؟

اما مي دانيم با اين نگرش نه تنها تاكنون راه به جائي نبرده ايم بلكه هرروز ادامه اين تنش ها موجب اختلافات خانوادگي و طلاق و بيكاري و ناهنجاري هاي اجتماعي بوده است . لذا اين تصور كه فرد مصرف كننده فقط با قطع مصرف ترك مي كند همان طرح صورت مسئله اعتياد در كنگره است كه هر وقت عنوان شده نسبت به پاك كردن صورت مسئله اقدام كرده اند و كمتر كسي حاضر به پذيرش ابعاد مختلف اين بيماري يا مثلث درمان است ، كه از جسم ، روان و جهان بيني تشكيل مي گردد .

به تجربه ثابت شده افرادي كه اعتياد داشته اند و بارها دست به ترك و يا قطع ناگهاني زده اند هيچكدام موفق نبوده و برگشت خورده اند .
پس آنچه براي فراگيري خانواده هاي درگير اعتياد بسيار ضروري است اينكه فرد معتاد بايد همزمان با كاهش پله اي مواد مخدر كه همان بازپروري جسم است با فرصت دادن به غدد توليد كننده مواد افيوني بر روي روان و جهان بيني خودش هم كار كند در غير اين صورت با اولين بهم ريختگي و ناملايمات به سراغ مواد مي رود چون نياز رواني او كه اعتماد به نفس و خودباوري مي باشد كه درمان نشده است .

اما نقش خانواده كه از روز اول اعتياد درمقابل او قرار گرفته اند و جز سرزنش و تحقير كاري انجام نداده اند نه تنها مرهمي بر زخم او نيست بلكه مشكلات رواني و روحي او را تشديد مي كنند .

به تجربه ثابت شده خانواده هائي كه در كنگره 60 مشاوره گرديده و اين بيماري را پذيرفته اند نه تنها در مقابل بيمار شان نيستند بلكه به عنوان پرستار يا همسفر با صبر و استقامت در طول 10 يا 11 ماه بيمار خود را درمان كرده اند و قبول دارند كه اعتياد را نمي شود يك شبه ترك كرد و نتيجه اين تعامل و پذيرش را به چشم خود مي بينند .در طول روند درماني ،كنگره 60تبديل به يك زبان مشترك مابين مسافر وهمسفر ميشود و هردو گروه را به قله رهايي از اعتياد و آرامش رهنمون ميكند.

مسافر-رحمت

یکی از نکاتی را که خانواده همواره باید در نظر داشته باشد و بیاموزد مهارت گفتگو با عضو مصرف کننده است ما باید در مرحله اول روش مذاکره کردن را بشناسیم و بدانیم که او در چه وضعیتی است وباید از چه روش یا روشهایی برای گفتگو استفاده کنیم.این مهارت ارزشهای زیادی دارد و از برخوردهای مخرب خانواده می کاهد و برای اینکه مذاکرات موفقی داشته باشیم باید شرایطی را فراهم کنیم.البته درست است که از دست عضو مصرف کننده مان به ستوه آمده ایم ولی در کنگره قرار گذاشتیم که یک دفعه دیگر فرصت دهیم که انشاالله آخرین بار هم هست ،پس سعی کنیم به اوتوجه و احترام نشان دهیم و به او علاقه مند باشیم وبه صحبت هایش گوش دهیم و برای گفته هایش اهمیت قائل شویم.طبیعی است که تا به حال همه کارهایش و گفته هایش جنبه توجیه و انکار ودروغ داشته ولی قرار است یکبار دیگر فرصت دهیم پس به او بی توجهی نشان ندهید و نگاهش کنید و در مقابل صحبتهایش واکنش نشان دهید و او را درک کنید و نشان دهید که احساسش را میفهمید و با صدای مناسب با او صحبت کنید و سعی کنید در هنگام صحبت کردن با او نوبت را رعایت کنید و فقط گوینده یا شنونده نباشیم و هراز گاهی نظر او را بپرسیم و یک ریز صحبت نکنیم و همیشه در مورد یک موضوع صحبت کنیم.درست هست که مشکلات فراوانند ولی ما که قادر نیستیم همه را به یکباره حل کنیم پس به ترتیب الویت موضوع مهمتر را که همان درمان است رادر نظر داشته باشیم و انواع مشکلات موجود را پیش نکشیم و به قول معروف از این شاخه به آن شاخه نپریم. اگر قرار باشد هنگام صحبت کردن ،هر موضوعی که به ذهنتان میرسد را بیان کنید،دچار پراکنده گویی میشوید.در مذاکره مان از کلمات روشن و شفاف و ملایم و مودبانه استفاده کنیم که او را تحت تاثیر قرار دهد و کلمات کدر و ناراحت کننده و تحقیر آمیز نه تنها فرد مصرف کننده را در رفع اشتباهاتش کمک نمیکند بلکه سخنان شلاق گونه او را عصبانی می کند (حد متعادل)و اگر دائما به یاد کارهای گذشته اش می افتید و از دستش ناراحت میشوید و سپس خشمگین و آزرده خاطر میشوید چند لحظه درنگ کنید و بر اعصاب خود مسلط شویدآنگاه با دقت بکوشید تا با زبان و لحنی غیر مغرضانه به گونه ای موثر پیام خود را به او انتقال دهید به طوری که مقاومت او را بر نیانگیزانید و هیچ وقت کار را به بحث و مشاجره نکشانید که با این کار هیچ مشکلی حل نخواهد شد.
رسول اکرم (ص) میفرمایند: از جدال و کشمکش بپرهیزید که آغازش نادانی و پایانش پشیمانی است.

یک روز یکی از اعضای خانواده آرزو کرد: به امید روزی که اعتیاد در تمام دنیا ریشه کن شود.اما آیا حقیقتا" تا انسان با استفاده از عقل سلیم به جایگاهی نرسد که بداند کدام درست و کدام غلط است و توان اجرای عمل سالم را نداشته باشد تحقق چنین آرزویی امکان پذیر است؟و یا اینکه بخواهیم و آرزو کنیم که قاچاقچی و مصرف کننده و معتاد نباشد؟باید واقع بین بود و به این گونه مسایل نمیتوان با احساسات نگاه کرد. ما باید بپذیریم که مساله اعتیاد در تمام جوامع از جمله در جامعه خودمان وجود دارد و غالبا" هم منجر به مشکلات شدید فردی و خانوادگی و اجتماعی شده و خواهد شد.معمولا" خانواده ها به محض متوجه شدن اعتیاد یکی از اعضای خانواده آشفته می شوند و به دلیل عدم آگاهی از بیماری اعتیاد،واکنش سریع و فوری و بدون تفکری را از خود بروز می دهند(مانند متراکه و یا بیرون کردن فرد از خانه و یا لو دادن و .....)خیلی اهمیت دارد که در این مواقع سعی شود بهترین راهکار انتخاب شود که حتی المقدور مصون از خطا و پشیمانی باشد و خدای نکرده این گونه نباشد که به خاطر ترس (از جوانی،آینده ،آبرو ،مادیات و.....)یک مرتبه فرو بریزیم.بلکه باید برای این منظور اطلاعات و آگاهیمان را نسبت به این بیماری و راه درمان و اقدامات پیشگیرانه بالا ببریم و بپذیریم که مشکلات فراوانی در رابطه با اعتیاد برای همه خانواده ها پیش می آید و برنده کسانی هستند که می مانند و مساله را حل می نمایند ونه اینکه صورت مساله را پاک کنند و یا از زیر بار حل آن فرار کنند.در کنگره 60 معمولا یکی از اعضای خانواده،شخص مصرف کننده(مسافر)را همراهی می نماید که به این شخص (همسفر)گفته می شود که اکثر قریب به اتفاق آنها را خانمها تشکیل می دهند مثل (مادر،همسر،خواهر).معمولا خانواده ها در دوران اعتیاد با مشکلات فراوانی دست به گریبانند و توسط انواع نا ملایمات محاصره اند و به خاطر فشار های شدید و شرایط سخت و نا مساعد دچارصدمات و آسیب های فراوانی شده اند و این ضربه ها سبب شده که خانواده ها حتی خودشان و زندگی را فراموش کنند و اعتماد به نفس شان را از دست بدهندآموزشهای گروه خانواده کنگره به آنها کمک می کند تا مجد دا" به آرامی بتوانند تواناییهای فراموش شده شان را حتی بهتر از روز اول به دست آورند و بتوانند قابلیت هایشان را به فعلیت تبدیل کنند و راهکارهای مطمئن و سلامتی را برای حفظ خانواده ارائه می دهد تا در صورت بروز هر گونه بحران اساسی بتواند این راهکارها را اعمال نمایند تا قادر باشند کانون خانواده و زندگی خود را به زیبا ترین شکل بسازندو نسبت به بیماری اعتیاد شناخت صحیح پیدا نمایند و از وضعیت شخص مصر ف کننده و چگونگی درمان این بیماری آگاهی پیدا کنندو فهم روشنی از آنچه اتفاق افتاده داشته باشند و بتوانند برخورد مناسبی با عضو بیمار خود داشته باشندو بر نا امیدی هاو کمبود ها غلبه پیدا کنند و بتوانند موانع را یکی پس از دیگری از سر راه خود بر دارند و در واقع با اتکا به آموزشهای خانواده می توانند اطلاعات کافی و تجربه مورد نیاز رابه جهت درمان مسافرشان و کمک به روند درمان او کسب نمایند و شیوه برخورد منطقی با مساله اعتیاد و توانایی شناسایی موقعیت هابرای مذاکره موثر و روش های قانع کردن سایر اعضای خانواده را برای همکاری با عضو مصرف کننده و همچنین راهکارهایی که سبب می شود تا سایر اعضای خانواده از جمله فرزندان آسیب کمتری ببینندآموزش داده می شود وتمام این آموزشهاتوسط کسانی ارائه می شود که قبلا خود این مسیرها را طی کرده اند و این فراز و نشیب ها را با پوست وگوشت و استخوانشان لمس و حس کرده اند و کاملا درک می کنند(فرش و موکت و لباس سوخته یعنی چه؟ بی پولی یعنی چه؟نگاه سنگین اطرافیان یعنی چه؟؟؟؟؟)در حقیقت آنها خودشان با واقعیت های سخت اعتیاد مواجه شده اند و امروز که به سلامت آن روزگار را پشت سر گذاشته اند،با حوصله و از سر مهر،تجربه های ارزشمندشان را در اختیار درد کشیدگان مساله اعتیاد قرار می دهند تا مرهمی بر دل های شکسته این عزیزان باشد تا آنها هم بتوانند از این گذرگاه سخت جان سالم به در ببرندو آنهامی آموزندکه مشکلات زندگی لعنت خداوند نیستند و می پذیرند که مشکلات بخش طبیعی از زندگی هستند و باید برای حل آنها تلاش کرد و می اموزند که نقش خود را در خانواده به خوبی ایفا کنند و از شخص مصرف کننده(مسافر)در طول درمان حمایت کنند و یاد می گیرند که بر نقاط ضعفشان غلبه پیدا کنند و در برابر مشکلات انعطاف پذیر باشند و پیگیر امور زندگی باشند. فراگیری پاسخ های مناسب به فشار های سایر اعضا و نزدیک شدن ارتباط افراد خانواده و اتحاد آنها با همدیگر از ویژگیهای دیگر یست که می آموزند و شروع می کنند به ترمیم ترکشهایی که در زمان مصرف قلب و احساساتشان را نشانه رفته بوده و خلاصه اینکه سعی می کننددر حد توانشان بهترین باشند.و کسب این ویژگی هاست که سبب می شود تا خانواده سازگاری روانی و اجتماعی پیدا کند و بتوانند امروز تبدیل به ستونهایی مقاوم و مستحکم شوند و رمز موفقیتشان به خاطر صبر و استقامتشان بوده و امروز سر بلند و سر افراز هم در پیشگاه خداوند و هم پیش وجدانشان هستند که توانسته اند خود را با شرایط نا مناسب دوران مصرف و مواجهه با انواع مشکلات وقف دهند و با رویدادهای نا گوار زندگی کنار بیایند و صبر کنند تا فرایند زمان سپری شودو آرام آرام بحرانها و سختیها جای خودشان را به آسایش و آرامش دهند و اینک در صدد کاهش خسارات ناشی از وضعیت دوران اعتیادند و در پی ساختن.و دارای شایستگی های شغلی ،تحصیلی،ورزشی،و اجتماعی شده اند.اینک بر خود واجب می دانیم که به سبب این موفقیت و سعادت که نصیب ما شده از کسانی که ما را یاری کرده اند سپاسگزاری نماییم زیرا که(من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق) و پیش از همه از ستاد مبارزه با مواد مخدر و کنگره 60 و جناب مهندس حسین دژاکام و سر کار خانم آنی دژاکام و آقای امین دژاکام یاد و قدر دانی و تشکر نماییم که عمری را در راه خدمت به خلق صرف نمودند،و برایشان از خداوند بزرگ و متعال پاداش و توفیق مسالت داریم و امید واریم همه در راه ماندگان اعتیاد از برکات کنگره نصیب و بهره ببرندو حضرت حق ما را هم در راه اهداف کنگره موفق بدارد و عاقبت همه ما را ختم به خیر گرداند.(حق یارتان باشد)

ماه اسفند به جهت آنکه در آستانه ورود به سال جدید است پر هیاهو ترین ماه  سال  برای خانواده هاست و این روزها اکثرا در فکر این هستند که چه بخریم؟چگونه بخریم؟؟؟؟؟ و کنگره 60 بسته به اینکه در چه مرحله ای از سفر هستی ،راهکارها و توصیه های ویژه ای داردمثلا شرایط کسی که در سفر اول است با کسی که رها شده(سفر دوم) و با کسی که(آزاد)شده با هم فرق میکندو راهنمایان هم به مسافران و همسفران توصیه می کنندکه هوای یکدیگر را در این ماه بیش از هر زمان دیگر داشته باشندو خواسته هایشان را با تواناییهایشان هماهنگ کنند و خدای نکرده مانباید مثل کودکی باشیم که پاهایش را بر زمین میکوبد و فقط میخواهد بلکه باید خود را آماده و مجهز نماییم و پیش از آنکه دست به عملی بزنیم تفکر نماییم و خواسته ها را با در آمدهایمان هماهنگ کنیم و به قول معروف در حین توانگری ،آبرو داری کنیم و باور کنیم که در آمد انسانها هر چقدر باشد ولی برنامه ریزی نباشد باز هم کم است . همیشه فرصت برای جبران هست و با سلامتی و برنامه ریزی و هدف میشود به همه جا رسید و میتوان عقب ماندگیها را با تلاش و توکل بر خداوند که از تمام حالات ما آگاه است و از کرم خویش دلنواز و چاره ساز همه است جبران کرد. حیف است حالا که راه درمان را پیدا کرده ایم و نوبت به برداشت رسیده و رمز و راز حقیقت درمان را دانسته ایم برداشت نکنیم(برداشت درست که فقط منظم کردن برنامه و...)نیست،ماهمسفران برای اینکه برداشتها یمان درست باشد باید در طول مسیر خودمان را به پذیرش برسانیم   ودر حال حاضر از امکاناتی که موجود هست و نعمتهایی که خداوند عنایت کرده استفاده نماییم و شلوغ نکنیم و خودمان را هم از روزگار بدهکار ندانیم و حسرت نخوریم البته کنگره به ما نمیگوید که تارک دنیا شوید و از زندگی لذت و بهره نبرید  بلکه معتقد است که از راه مستقیم و صحیح اش خود را برخوردار نمایید و نکته قابل توجه اینکه زمان خواستن و حد واندازه آن مهم است.ولی شاید چیزی که نه تنها این روزها بلکه در تمام ایام حائز اهمیت است این است که برای هیچ کس تضمینی وجود ندارد که فردایش بهتر از امروزش باشد و یا اینکه اصلا فردا هستیم یا نه؟پس قدر لحظات و با هم بودنها را بدانیم و برای لحظات بودن اهمیت قائل شویم وآنها را حفظ کنیم و توجه کنیم که زندگی سالم و گوارا در مدارا با شرایط و اطرافیان است و آسایش و آرامش در خرید سال نو نیست بلکه در گرو اجرای یک سری قوانین است و تمام لحظات میگذرد و یک سال هم به عمر ما و به رفتن اضافه میشود و ما فقط باید دقت کنیم که چند تا از این سالهای جدید را پشت سر گذاشته ایم؟
ای خوشا آن دل که آزاری نمی آید از او        غیر از کار عاشقی کاری نمی آید از او(حق یارتان باشد)

خانواده خود را چگونه میبینیم

با سلام
خانواده نقش بسیار مهمی در درمان فرد مصرف کننده دارد.
اولین و مهمترین مساله ای که خانواده ها باید بدانند این است که اعتیاد را آن طور که هست بشناسند. یعنی آن طوری که واقع شده و تمامی عوارض ناشی از مصرف مواد مخدر را بشناسند و همینطور انواع اقسام مواد مخدر.
و مساله بعدی مساله پذیرش خانواده هاست. یعنی خانواده قبول کند که عضوی از خانواده او مصرف کننده است و راهی برای درمان او نیز وجود دارد وقتی مساله را بپذیرد خیلی از مشکلها حل می شود . مشکل خیلی از خانواه ها اینست که نمی خواهند قبول کنند فرزندشان و یا همسرشان معتاد است و همیشه می خواهند صورت مساله را پاک کنند. به همین دلیل به نتیجه نمی رسند . خانواده در کنگره 60 مثل بالهای یک پرنده است و می تواند او را یاری دهد. و به رهایی برساند به شرط اینکه پذیرش نسبت به تمامی راهنمایی های راهنمایش در کنگره داشته باشد و به آنها عمل کند . به نظر من خانواده در واقع قوت قلب یک مسافر در کنگره و در طول مسیر سفرش می باشد . خانواده با آموزشهایی که می بیند به تعادل و آرامش می رسد و می تواند این آرامش را به مسافرش انتقال دهد . تا در کنار هم بتوانند سفرهای خوش و لذت بخشی را داشته باشند .
ما به خانواده در کنگره 60 می گوییم همسفر یعنی کسی که فردی را در مسیری همرای می کند . پس لازمه همراهی کردن آن فرد اول آموزش دیدن و کسب تجربه خود همسفر است تا بتواند او را همراهی کند. باید خودش ترس منیت نا امیدی را بشناسد و بتواند با آنها مبارزه کند تا اگر روزی مسافرش نا امید شد بتواند به او امید حرکت کردن را بدهد و الا خودش در اولین پس کوچه های مسیر گیر می کند و نمی تواند ادامه دهد...