به نام خداوند رئوف ورحیم
اشکی که از چشم جاری می شود،بهت و حیرتی که در تماشای زیبایی تغییر مسافری ازوادی تاریکی اعتیاد به نوررهایی وآزادی،دست می دهد ولبخندی که بر گوشه لب نمایان می شود،عاطفه ای که روح رهجو و راهنما را تسخیر می کند،شادی دل که از دیدن نیکی و فداکاری همسفر پدیدار میگردد،همه نمونه ها و جلوه هایی از محبت اند.دلهایی که مجددا به هم می پیوندند،صورتهایی که در کنار هم واقع می شوند و روحهایی که به آغوش هم پناه می برند و شانه های یکدیگر را می بوسند،فرشته محبت را در بالای سر خود به پرواز در می آورند.رهبری در کنگره با محبت است،محبت،نوری است که راه می نمایاند،آنچه در کنگره باور وقبول داریم،محبت است،اصلا اساس کارش،محبت است واندیشه برای همه ،محبت است وموج غالب،محبت است وخودبخود،چه بخواهی وچه نخواهی تو را هم در بر می گیرد زیرا مسری است وروحت را سیراب می کند و به پناهگاه رهایی ونیکی رهسپارت می کند.زبان واندیشه ومنطق،قدرت دریافت این عظمت را ندارد وفقط وقتی باورهایمان با محبت،عجین می شوندقابل لمس می شود.
محبت ،نقطه اتکایی جز انسانیت ندارد ومحصول آن شادی است ونیکی. ودر کنگره شادی فرد رها وآزاد شده مایه نشاط سایر اعضاست وراحت ورنج هریک،به دیگری پیوسته است واگرشادی وراحت دوست را بخواهد همچنان است که راحت وشادی خود را خواسته وفردوس برین جز این نکته ازلی و آسمانی نیست.
جایگاه محبت،دردل است ومحبت بهترین وسیله نجات است وهمانند رودخانه جاریست که بعد از مرگ هم همراه آدمی است و برای اینکه بتوانی ایجادش کنی باید فراز ونشیبی راه بپیمایی وبه یکباره اتفاق نمی افتد ومراتبش مرحله به مرحله است وباید برای رسیدن به آن استقامت داشت تا به یک مرحله ای رسید که در آن ثابت قدم شد چرا که تمرینی است برای رسیدن به عشق خدا و وادی چهاردهم،پلی است برای آمادگی ورسیدن به سفر سوم،پس آموزش درست وبه انجام رساندن صحیح آن،بسیار ارزشمند است(جایی که دل را باید به دلبر داد)وباید قدر این وادی را دانست وبه دنبال آن گشت و دانشش را کسب کرد و درسی است که آغاز و پایان مشخصی ندارد وحقیقتی است که دیدن آن چشم دل می خواهد وبرای رسیدن به محبت بلا عوض باید هزینه های سنگینی پرداخت و این ما نیستیم که محبت را انتخاب می کنیم بلکه با رفتار و کردار و عمل و تفکرواندیشه مان به گونه ای رفتار می کنیم که محبت می آید و در دل ما لانه می کند و باید اول محبت به خود را آموخت وهمانند سایر آموزه های کنگره،در اثر معرفت در وجود شخص باشد زیرا اعمال هر کس،به اندازه معرفتش،قیمت دارد و خلوص محبت به میزان معرفت است ومکملش عقل وایمان هست وبرای جاری کردنش باید محکم ومحتاط بود و با تانی به انجام رساندش وباید موقعیت را تشخیص داد و در جایگاه خودمان به انجام برسانیمش واندازه اش را هم نگاه داشت وهمه کارها را با محبت انجام داد زیرا مقبول واقع شدن اعمال،منوط بر محبت است.
محبت،کارش تغییر دادن و رنگ زدن است و اخلاق و رفتار را عوض می کند و اثر محبت در وجود محبوب خلاصه می شود و هر چه محبوبی،بزرگوار باشدآثار محبتش هم مبارک خواهد بود زیرا طریقش هدایت و صراطش به نجات ختم می شود و محبت اش،محبت خدا می شود وباعث نفوذ سخن بر روی افراد می شود ومحب سعی می کند در راهی قدم بگذارد که محبوبش قدم می گذارد وهر محبی تلاش می کند شبیه محبوبش شود وآنچه طریقه محبوب هست،طریقه محب خواهد شد.حال هر کس می خواهد، ببیند عملا چقدر محبت دارد..............
انشا الله لحظاتمان سر شار از مهر و عاطفه باشد ویک برنامه مدون در حب ومحبت داشته باشیم.(حق یارتان باشد)

آخرین ویرایش ارسال در: يكشنبه 22 شهريور 1388 10:30 قبل‏ازظهر توسط وفا59.

یا شَفیقَ مَن لا شَفیقَ لَه

((ببخشید؛«یک پست تکراری»؛اما دیدم بی ربط با موضوع نیست.))

محبت
محبت چشمه جوشان وجود آدمی است که هم خود آدمی را سیراب می کند و مایه حیاتش است، هم دیگران را.آنکه محبت تقدیمش می شود و با حق شناسی و سپاسگزاری با آن برخورد می کند همیشه چشمه ای دارد که از آن سیراب می شود اماکسی که با ناسپاسی و حق ناشناسی با آن برخورد میکند مثل این است که سنگی در چشمه می اندازد و کم کم چشمه را پر از سنگ می کند و دیگر از چشمه چیزی باقی نمی گذارد واگر زمانی تشنه باشد می داند از آن چشمه نمی تواند سیراب شود چرا که با سنگهایی که خود در آن انداخته چشمه را پر از سنگ کرده و آبی برای سیراب شدن نیست.
اما صاحب محبت همیشه با عشقی که در وجودش جریان دارد آماده بخشش ونثار کردن محبت است حتی محبت او سنگها را نیز آب کرده ، زیرا این بخشش به او دوام و قوام می بخشد و همیشه زلال و جوشان و می ماند .
اما اگر صاحب چشمه هم بخواهد با هر سنگی که دیگران در چشمه می اندازند او هم یک سنگ بیاندازد او خود به خشک شدن چشمه دامن زده است .
پس بدون فکر کردن به سنگهایی که در چشمه جوشان محبت وجودمان میاندازند ما همچنان جوشان و زلال به بذل محبت مشغول باشیم وبا دست خود این هدیه خداوندی را خشک نکنیم و آنچه را که هدیه خداوند به ماست با دیگران قسمت کنیم تا هرگز دچار خشکسالی نشویم .چشمه سیل نمی سازد و ویرانگر نیست .آنکه در بهره وری از آن افراط می کند به خود آسیب می رساند .ما باید آنی باشیم که آفریده شده ایم و با خطای دیگران ما راه را گم نکنیم باشد که آنان نیز زمانی راه رابیابند و خود چشمه ای جوشان باشند.
محبت یعنی بخشش بدون هیچ چشمداشتی و یعنی مخلوق را به عشق خالق دوست داشتن همانگونه که خواجه شیراز فرموده:
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.

و آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است.
شاخص ترین صفت خداوند عدل اوست که همه را از نفس واحده خلق کرد ، نمی توان گفت به بعضی بیشتر از دیگران محبت داده.محبت در وجود همه به یک اندازه است .اما قدرت بخشش آن متفاوت است که بر می گردد به خود شخص.محبت چشمه ای است همیشه جوشان ،می توانی دور آن را حصار بکشی تا کسی از آن بهره نبرد ،می توانی راه را از سنگلاخ و خار و خاشاک پاک کنی تا راه برای همه باز باشد تا بتوانند به چشمه برسند و خود را سیراب کنند .
اگر دیگرانی سر راه ما قرار می گیرند که با محبت نیستند می خواهند زشتی بی محبتی و کم محبتی را به ما نشان دهند و به نوعی معلم ما باشند در بذل محبت ،پس سپاسگزارشان باشیم،دوستشان بداریم و همیشه دلمان را خانه پر مهر و محبتی کنیم تا دیگران خستگی بی محبتی را از تن بدر کنند.


این فرشته کوچولو راه محبت رو گم کرده آدمی هم که محبت رو گم کنه آخر عاقبتش همینه!!!!!!!!!!!!!!!!!!

الهی یاریمان کن تا آن کنیم که فرمان است

با سلام
آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است...
واقعا اگر محبت واقعی و حقیقی نباشد زندگی خیلی سخت و طاقت فرسا میشود و ما با کوچکترین سختی از پا در می آیم. اساس جهان آفرینش بر پایه عشق است . و پیوند تمام حلقه های آفرینش و هستی همه بر اساس محبت است . محبت صوری و قراردادی نیست . محبت دو سر کمان بی انتهاست. و محبتی دوام دارد که بر روی شناخت شکل گرفته باشد و براساس معرفت و دانایی بوجود آمده باشد. ما در کنگره در وادی ها هم میتوانیم این را کاملا به روشنی ببینیم و در وادی اول با تفکر شروع میشود و بعد در نهایت به محبت می رسد.